Bij admin 
Juan Lebrón toont in het interview met The Snack een persoonlijke kant, waarin hij terugkeert naar wat écht belangrijk voor hem is: zijn Andalusische roots, zijn familie, zijn academieproject en zijn nog levende dromen.
Lebrón’s jeugd
Voor hem betekent succes niet per se geluk. Hoewel hij veel prijzen en titels heeft gewonnen, gelooft hij niet dat succes automatisch gelukkig maakt. Geluk vindt hij in gezondheid, innerlijke rust en omringd zijn door positieve, gezonde mensen. Dit eenvoudige levensmotto is diep geworteld in zijn afkomst.
Ondanks dat hij nu in Madrid woont en de wereld rondreist, blijft zijn hart bij El Puerto de Santa María. Hij koestert de herinneringen aan zijn jeugd, vooral de tijden in de familiekelder met vrienden, waar ze urenlang lachten. Zijn vader Matías, een gerespecteerde man die kaas en ham verkocht met eerlijke en gulhartige waarden, is voor hem een voorbeeld van vertrouwen en eenvoud. In zijn dorp wordt hij nog steeds gezien als ‘de zoon van Matías’, waar hij trots op is.
Op sportief vlak kijkt hij vooruit met een vernieuwde ambitie: hij wil zichzelf blijven ontwikkelen en zelfs nieuwe speelmoves uitvinden die nog niet eerder zijn gezien. Onder begeleiding van zijn nieuwe trainer Carlos Pozzoni werkt hij aan nieuwe sensaties, met als doel om samen met partner Franco Stupaczuk opnieuw te kunnen concurreren met de beste koppels van de wereld.
Padel ziet hij als een toegankelijk, sociaal en feestelijk spel: je boekt via een app, speelt met onbekenden en drinkt een biertje na het spel.
Ambitie
Op de lange termijn wil hij een eigen padelacademie starten in Madrid, die misschien ‘Juan en Ale Academy’ gaat heten, als een speelse knipoog om makkelijker te verbinden en over te dragen. Het project staat nog in de beginfase, maar zijn intentie is duidelijk: trainen, lesgeven en vernieuwen.
Persoonlijk blijft Lebrón sterk verbonden met zijn familie en de Andalusische cultuur, waar flamenco een belangrijke rol speelt. Hij bewondert ook andere topspelers als Belasteguín, Chingotto, Coello, Tapia en zelfs Galán, hoewel hij afstand bewaart.
Als hij wordt gevraagd waar hij het beste in is, zegt hij zelfverzekerd dat hij vier jaar lang de beste was in puur padeltalent. Zijn grootste droom blijft om terug te keren aan de absolute top van de wereldranglijst. Ondanks alles wat hij al heeft bereikt, blijft zijn honger groot: opnieuw wereldnummer 1 worden, dat maakt zijn hart nog altijd sneller kloppen.